جنگی که از روزهای پایانی اسفند ۱۴۰۴ میان ایران، آمریکا و رژیم صهیونیستی آغاز شد، فقط چند هفته طول کشید، اما اثرش روی صنعت هوانوردی ایران هنوز در فروردین ۱۴۰۵ کاملاً محسوس بود.
به گزارش پایگاه خبری خودروهای تجاری (سیونا)، بعد از اعلام آتشبس، فرودگاهها دوباره فعال شدند و پروازها کمکم به جریان افتادند، اما واقعیت این بود که صنعت هوایی ایران دیگر شبیه قبل نبود.
در روزهای نخست پس از آتشبس، بازار بلیت عملاً آشفته بود. بسیاری از مسیرها یا با ظرفیت محدود بازگشایی شدند یا هنوز در انتظار مجوزهای امنیتی و هماهنگیهای بینالمللی بودند. همین مسئله باعث شد قیمت بلیتها، بهویژه در مسیرهای خارجی، جهش شدیدی پیدا کند.
پروازهایی که پیش از جنگ بخشی از سفر روزمره طبقه متوسط محسوب میشدند، ناگهان به گزینهای گران و محدود تبدیل شدند.
اما مهمتر از قیمت، حس ناامنی بود که هنوز در ذهن مسافران باقی مانده بود. بسیاری از مردم، حتی پس از بازگشایی آسمان، با تردید سفر میکردند؛ چون برای اولینبار در سالهای اخیر، احتمال بستهشدن ناگهانی آسمان یا لغو گسترده پروازها را از نزدیک تجربه کرده بودند.
ایرلاینهای ایرانی هم وارد دورهای پیچیده شدند. از یک سو باید نشان میدادند شرایط عادی شده، و از سوی دیگر با هزینههای سنگین ناشی از جنگ روبهرو بودند؛ از افزایش نرخ بیمه و سوخت گرفته تا تغییر مسیرهای پروازی و فشار روی ناوگان فرسوده.
بعضی پروازها برای دور زدن مناطق حساس، مسیرهای طولانیتری طی میکردند و همین موضوع هم زمان سفر را بیشتر کرد و هم هزینهها را بالا برد.
در این میان، فرودگاههای ایران هم تصویری دوگانه داشتند؛ از یک طرف شلوغی و بازگشت مسافران دیده میشد، و از طرف دیگر فضای امنیتی شدیدتر، کنترلهای بیشتر و نگرانی پنهانی که هنوز در چهره بسیاری از مسافران موج میزد.
کارشناسان معتقدند جنگ اسفند ۱۴۰۴ و تبعات آن در فروردین ۱۴۰۵، یک حقیقت مهم را دوباره آشکار کرد:
صنعت هوانوردی ایران بیش از حد شکننده شده است. ناوگان قدیمی، وابستگی شدید به شرایط سیاسی و نبود زیرساخت پایدار باعث شده هر بحران منطقهای مستقیماً به آسمان و سفر مردم ضربه بزند.
بعد از آتشبس، پروازها برگشتند، اما اعتماد نه؛
و شاید بزرگترین بحران صنعت هوایی ایران در فروردین ۱۴۰۵، نه کمبود هواپیما بود و نه گرانی بلیت، بلکه آسمانی بود که مردم دیگر مثل قبل به امن بودنش مطمئن نبودند.
گزارش: شیوا آبا
